Lanzarote 2006

Lanzarote
28 december 2006 tot 4 januari 2007

Inleiding:
Na ons uitstapje in mei naar Gran Canaria hadden we al het plan om in de kerstvakantie naar warmer oorden te gaan.
Nadat één en ander qua vrije dagen planning was voltooid konden we een reis gaan uitzoeken. We hadden eerst pnze zinnen gezet op het Caribische gebied maar dat bleek in die periode onbetaalbaar en dus verlegden we de plannen weer naar één van de Canarische eilanden.
Klimatologisch gezien waren Fuerteventura en Lanzarote het meest voor de hand liggend, het is er dan redelijk droog en zonnig en de temperatuur aangenaam: gemiddeld een graad of 21.
Uiteindelijk is het een bungalow geworden in Playa Blanca op Lanzarote: Atlantic Gardens.

Contrast van onze bungalow, het hout en de blauwe lucht

dag 1, 28 december 2006
Het was een hele lange en zware dag. Gisteren waren we op normale tijd opgestaan om in te pakken, de dieren te verzorgen en het konijn weg te brengen. ’s Avonds om 21.45 de bus naar het station genomen en met de trein naar schiphol gegaan om daar uiteindelijk om 23.30 aan te komen.
Toen was het wachten tot even voor drieën alvorens we konden inchecken om vervolgens weer ruim twee uur te wachten.
Twee biertjes later gingen de shops open maar ook dat heb je gauw gezien.
Uiteindelijk konden we het vliegtuig in tegen zessen en gingen we weg. Al tijdens het stijgen viel ik in slaap om een paar minuten later wakker te worden. Ik voelde me helemaal niet goed en viel zelfs bijna flauw. De stewardessen van Transavia stonden snel met een ijszak, water en cola klaar en ik knapte snel op. Ik heb verder nog nooit zo lekker geslapen in een vliegtuig, en werd maar een paar keer wakker.
Tegen tienen, lokale tijd, kwamen we aan en werden we met een bus naar Playa Blanca gereden.
Helaas is het geheel bewolkt maar er schijnt door de bewolking heen wel een heel waterig zonnetje. Het is 19 graden, valt eigenlijk wel een beetje tegen.
Om 10.45 uur kwamen we aan maar konden onze bungalow niet in, we moesten het om 11.30 nog maar eens vragen… weer niet, kom om 12.30 maar terug!
Ondertussen regelen we nog wel een auto voor de komende dagen. Morgen moeten we om 10.00 uur voor de receptie staan.
Om een veel te lang verhaal kort te maken konden we even voor enen de bungalow in en waren het bijna dagenlang wachten ook wel een beetje beu.
We zetten de wekker om drie uur maar hebben uiteindelijk toch tot 1700 uur geslapen.
Snel gedoucht en de directe omgeving verkend.
We zitten ca 100 meter van de kust en daar zijn 2 supermarkten en een stuk of 4 restaurantjes. We gaan eerst wat eten. De beach-club zoals het etablissement heet ziet er gezellig uit, met uitzicht op zee, en je zit er dus heerlijk.
Ik neem een kipsalade vooraf en een pizza en beide smaken prima!
Door de brekende bewolking heen zijn we getuigen van een prachtige zonsondergang.

Zonsondergang in Playa Blanca

Daarna even boodschappen gedaan, natuurlijk ook een witte rum en cola die we even later nuttigen, bijtijds naar bed, we zijn doodop.

Dag 2, 29 december 2006

We worden wakker en het beloofd een stralende dag te worden. Er is geen wolkje aan de hemel en behoudens de koude wind voelt het heerlijk aan.
We eten geroosterde boterhammen, gemakkelijk want er is een broodrooster in de bungalow.
Koffie was even iets lastiger: We hadden wel onze eigen koffie meegenomen, geen overbodige luxe na de koffie van gisteren bij beach-club die niet te zuipen was.
Het probleem was echter dat we geen passende koffiefilters konden krijgen, niet in de supermarkt en niet in het winkeltje hier. We hebben dus van WC papier een eigen filtertje moeten vouwen maar uiteindelijk toch een compleet ontbijtje.
Nog even douchen en op naar de receptie waar om 10.10 uur de man van de autoverhuur kwam.
We huren een auto voor 6 dagen voor 126 euro, een witte opel corsa.
We stappen in de auto en rijden richting noordkust.

Noordoosten van lanzarote

We besluiten naar Cuevas de los Verdes te gaan. Een magmakanaal dat sedert 1960 publiekelijk toegankelijk is. In het verleden is het gebruikt om te vluchten voor slavenhandelaren en zeerovers en is nu omgebouwd tot een concertzaal waar ca. Drie keer per jaar een concert gegeven wordt.
In de grotten is het altijd 18 graden, iets koeler dan nu buiten.
Eenmaal weer buiten besluiten we eerst even wat te eten en komen bij een nabijgelegen restaurantje waar we een (zowaar lekker) hamburgertje eten.
We besluiten via de westelijke bergen terug te rijden waar we van een prachtig panorama kunnen genieten.
We komen langs de wijgaarden. De druiven worden hier heel anders geteeld dan in bijvoorbeeld frankrijk. De wijnranken staan solitair in zwarte kuilen om zo zoveel mogelijk zon te pakken en zo zoet mogelijk te worden. de wijn hier is ook mierenzoet.

Lanzarotes wijngaarden

Ca 1600 uur zijn we thuis en de eerste 150 kilometer zit er op.
Even na zessen gaan we naar de zonsondergang kijken. We klauteren over wat lavarotsen teneinde een mooi zicht te hebben op de ondergaande zon.
Nét als de zon de horizon raakt zitten we er goed voor. Een minuutje later is hij al verdwenen en al wat rest is een rode gloed.
Tijdens de klautering terug blijken er tussen de lavarotsen natuurlijke zoutwatervijvertjes te zijn. In één van die vijvertjes zitten mooie kleine grondels, ook die worden nog even op de foto gezet.

Grondel in één van de zeewaterpoeltjes aan de kust

Het was een zonovergoten dag en met een temperatuur van 23 graden mochten we helemaal niet klagen!

Dag 3: 30 december 2006

Het belooft weer een mooie dag te worden, maar eerst moeten er boodschappen worden gedaan.
Vlak bij ons bevind zich een spar en daar kunnen we alles krijgen wat we zoeken.
Teruggekomen bij de bungalow besluiten we een dagje in de nog steeds brandende zon door te brengen. Met een lekker drankje en een hapje komen we de dag zo wel door het is 24 graden!
Gallotia antlantica
Een tijdje rustig op het terrasje voor de bungalow is laat de eerste Gallotia atlantica zich zien. Het is een klein exemplaar maar het is duidelijk dat hier dus geen sprake is van winterrust. Natuurlijk omdat een winter hier uitblijft. Toch zijn er vrijwel geen insecten te vinden. Tot dusverre alleen twee vlinders, een enkel nachtvlindertje maar wel irritant veel muggen! Aanvankelijk lijkt dat vreemd omdat er op het eiland geen natuurlijk zoetwater voorkomt. Later bedenk ik mij dat het mogelijk komt door de ontziltingsinstallatie komt die even verderop staat.
’s Avonds zouden we eens zelf koken met de door ons gekochte spullen. We dachten een bolognese-saus gekocht te hebben en hadden verder gehakt en wat groenten ingeslagen plus een zakje pasta en Parmezaanse kaas.
Het pakte iets anders uit dan gedacht, het bleek namelijk niet om een pasta mix te gaan maar om een compleet pakket inclusief spaghetti.
Dat zou zo, ongetwijfeld, niet te eten zijn geweest maar met de door ons reeds gebakken gehakt en groenten was het redelijk te eten.
Verder is het dus en rustige dag zonder noemenswaardigheden.
’s Avonds besluiten we een leuke lokatie te gaan zoeken voor de jaarwisseling morgen.
We lopen naar het stadscentrum en na wat etalagetoerisme komen we bij een Engelse pub: “the kings head”.
Het ziet er daar heel gezellig uit en dit zou wel eens de locatie kunnen worden maar wanneer we het toilet bezoeken zijn we snel op andere gedachten gebracht.
Op de terugweg lopen we langs een groot “gebouw” waarin diverse café’s en barren gevestigd zijn. Op de begane grond zit een ierse pub die wat “grand café” -achtig aandoet: “the Irish anvil”. Er komt gezellige muziek vandaan; een zanger-gitarist geeft er een prima act. We besluiten om hier morgen het oudejaarsfeest te vieren.
Na een aantal “Kilkenny’s” terug naar dr bungalow. Daar nog een afzakkertje en laat naar bed.

dag4: 31 december 2006

Stadsplein in Teguise

De markt in Teguise moet volgens de reisgidsen worden bezocht dus wie zijn wij om daar geen gehoor aan te geven.
We gaan omstreeks half elf weg en komen iets over elven Teguise binnen rijden.
Vóórdat je de stad binnen komt wordt je al naar een tot parkeerplaats omgebouwd terrein geleid, het parkeren kost €1.50.
Op de Markt zie je weer de gebruikelijke zaken: lederwaren, souvenirs, namaak horloges en meer van dat soort spul.
Het stadje daarentegen is echter wel zeer de moeite waard. De witte huisjes contrasteren mooi tegen de zwarte omgeving maar ook in de stad: vrijwel geen groen.

De markt in Teguise

Bij een cafeetje nemen we een flesje water en binnen ziet het er heel gezellig uit: okerkleurige muren met houten balken, heel apart en sfeervol.
De toiletten bevinden zich achterin en daar naartoe lopend komen we in een heel erg leuk ingericht tuintje. Daar hebben we verder ons water genuttigd.
Even na tweeën gaan we terug naar de auto en rijden terug naar de bungalow om nog even lekker van de zon te genieten die wederom onafgebroken schijnt.
Tegen de avond maken we ons klaar voor het oudejaarsfeest en kunnen ons douchen in de sportzaal omdat de boiler het heeft begeven en nog niet is gerepareerd.
Eerst eten we weer in de Beach-club. Een glaasje champagne vooraf.
Zelden hebben we zó lekker gegeten met een vakantie!
De avond in “The Irisch Anvil” is zeer gezellig en tegen drieën zijn we weer thuis. Morgen maar weer eens even kijken waar we naar toe gaan.

Dag 5: 1 januari 2007

El Glofo warm en groen door de algen

We rijden naar el golfo alwaar een door algen groen gekleurd ingeklemd ligt tussen de zwarte lavarotsen.
Voordat we daar aankomen stoppen we nog even bij de zoutmeren waar zeezout voor consumptie wordt gewonnen.

Zoutwinning

Na even zoeken vinden we de plaats die in bijna iedere reisgids staat beschreven. Inderdaad een heel bijzonder gezicht.
Nog veel heftiger is het water van de Atlantische oceaan. De golven kletteren met enorme kracht tegen de rotsen wat een uitermate spectaculair beeld geeft.
Teruglopend zien we een visrestaurantje waar we een heerlijke mixed-fish-grill bestellen.
We kijken van onze plaats op het terras uit over de Atlantische oceaan en het geweld van het zeewater was zelden zo mooi!
Het strand bestaat uit “vulkanische bommen”. Zwarte ronde stenen van vulkanische oorsprong.

G. atlantica lijkt mee te kleuren met zijn ondergrond

Tussen de stenen wemelt het van Gallotia atlantica maar de dieren zijn schuw en het strand ligt een stuk lager dan het terras waar we zitten.
Even later waagt één jong dier zich op het muurtje van het terras en kan er tóch een aardige foto worden gemaakt.

Beukende golven op de rotskust.

Na het eten zetten we koers richting Puerto del Carmen. Veel winkels zijn dicht (1 januari!) maar we zijn al gauw tot de conclusie gekomen dat hier voor ons niet veel te zoeken is. Honderden souvenirwinkeltjes, barretjes restaurants voor de toeristen.
We rijden dus richting bungalow. Onderweg komen we steeds langs de lavavelden en nemen een afslag door de lavavelden heen.

Midden in het lava-lanschap.

Op een plaats waar we de auto kunnen neerzetten stoppen we even om dit heel bijzondere landschap van dichtbij te bekijken.
Kijkend naar de vele vierkante kilometers kale lavarotsen tussen Yaiza, Playa Blanca en de vuurbergen wordt enigszins duidelijk welk een geweld zich hier moet hebben afgespeeld.
Nu nog (ruim 250 jaar na de enorme uitbarstingen) groeit er bijna niets en wordt er niets gebouwd: Het is een gebied waar bijna niets mee te doen is.
Er leeft ook bijna niets, een spinnenweb is ongeveer het enige wat duidt op leven en verder is het écht een maanlandschap.

Typische Lanzarote-landschap

Na wat foto’s gemaakt te hebben en een korte wandeling door het vreemde landschap gaan we terug naar huis.
De boiler is nog niet gerepareerd en we krijgen een sleutel van een andere bungalow. We mogen deze gebruiken om te douchen óf, als we willen, naartoe te verhuizen. We besluiten maar lekker in ons eigen bungalowtje te blijven en gaan alleen douchen in de andere.
Wederom een etentje bij de “beach club” en een wandelingetje terug naar huis besluiten de dag die wederom zonnig en warm was.

Dag 6: 2 januari 2007

Er staat zowaar vrij weinig wind en daarmee wordt het ook meteen vrij warm. We besluiten naar de Vuurbergen (Montañas del fuego) te gaan, de plaats op het eiland waar nog enigszins actief vulkanisme waar te nemen is.

Droog en dor

De afslag naar de bergen wordt gemaskeerd door een kassahuisje waar 7 euro entree betaald moet worden. Dan moeten we nog doorrijden tot de parkeerplaats boven op de berg.
De entree is inclusief wat demonstraties en een bustour door het vulkaanlandschap; je mag er zelf niet komen!
De demonstraties laten zien hoe heet de grond hoer is:
Eerst krijgen we een handje bloedhete lavasteentjes.
Daarna wordt er een takkenbos in een gat in de grond gegooid dat spontaan vlam vat.

Bewezen vulkanische activiteit

Als derde wordt er water in de grond gegooid dat er met hoge kracht weer uit spuit.
Dan is het tijd voor de bustour. Deze laat hele mooie beelden van dit bijzondere landschap zien. Ook de verschillende typen bergen worden uitgelegd.
Er zijn glade heuvels die zijn opgeworpen uit vulkanisch as en er zijn ruwe bergen die opgebouwd zijn uit gestold magma.
Hier en daar is wat begroeiing te zien maar het blijft wat dat betreft een vrij dode omgeving.
In de bus wordt de historie van Lanzarote nog verteld. Een priester heeft in de 18e eeuw vastgelegd wat er gebeurde.
Zeven jaar lang heeft het eiland onafgebroken vuur gespuwd, ongekend, zelfs voor vulkanologen!
In de 19e eeuw zijn er minder lange maar ook heel bijzondere erupties geweest. Het bijzondere toen was de uitgesproken vloeibaarheid van het magma.
Al met al mag het een wonder heten dat het eiland tóch zo bewoond is gebleven door de jaren heen.
Met name Yaiza is meermaals geëvacueerd en opnieuw opgebouwd.
Na deze ervaring keren we terug naar de bungalow en genieten van de zon. Omdat het vandaag amper waait is het behoorlijk warm en we blijven tot half zes bij het zwembad.
De boiler is inmiddels gemaakt.
Ook de avond blijft redelijk warm en we gaan naar het centrum. Hier eten we bij “el Vaca del Tijuana”.
Hier wordt het eten opgediend op een hete leisteen. Het eten is heerlijk maar wel vrij weinig. Gelukkig hadden we niet erg veel honger.
Na een paar drankjes lopen we terug om ons op te maken voor de volgende (en laatste) dag.

Dag 7: 3 januari 2007

Gallotia atlantica met prooi

Onze laatste dag hier, helaas!
We gaan naar het museum van Cazár Manrique. De man die Lanzarote zijn gezicht gegeven heeft.
Het museum is zijn oude huis dat hij op een plaats heeft gebouwd waar niemand wat mee dacht te kunnen. Het is een fantastisch huis annex galerie dat gedeeltelijk is uitgegraven in de lava. Als contrastkleur is veel wit gebruikt en er zijn veel “panoramische” ruiten geplaatst die een mooi gezicht over de lavavelden geven.
In de tuin wemelt het van de Gallotia’s die ook even snel op de foto worden gezet.
Al met al ook voor een cultuurbarbaar als ondergetekende zeker de moeite waard.

Gallotia antlantica

We gaan terug naar de bungalow en zijn verrast met een flesje wijn i.v.m. de boiler problemen: zeer attent.
We genieten nog een middag van de zon en moeten dan gaan inpakken.
Een laatste hap in het favoriete restaurantje “Beach-Club” en dan maar proberen de slaap te vatten.
Dat valt niet mee. We slapen amper en om 07.50 uur worden we opgehaald door het busje:
Het zit er op.
Heerlijk om op deze manier de koude winter in Nederland voor even te ontvluchten.
Al met al hebben we meer dan 500 kilometer gereden en heel veel gezien maar ook van de zon kunnen genieten.

Het is zeker weer de moeite waard geweest en…
Er zijn nog 5 Canarische eilanden die we nog niet hebben gezien!

Conclusie
Wat ik als liefhebber miste:
De Gekko’s (Tarentola) die alleen hier voorkomen

De skink die allen op deze archipel voorkomt

Plaatsen om je auto te kunnen neerzetten langs de weg!

Dit alles voor een volgende keer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


*