Rhodos 2009

Rhodos 2009

Dinsdag 18-8-2009
De reis is fantastisch verlopen, we hebben thuis in een dag of drie rustig ingepakt, alles netjes achtergelaten en ik heb mij dieren goed kunnen “voorverzorgen”. Het maakte al met al het vertrek een stuk rustiger en dus ook de reis een stuk prettiger.
We zijn dus vanmorgen aangekomen en hadden bij aankomst al een uurtje of 26 niet geslapen maar besloten toch niet te gaan slapen omdat we bang waren te lang te slapen en dus niet meer in het ritme te komen.
We hebben alles uitgepakt en zijn even de stad ingelopen. Er is weinig of niets veranderd in de laatste zeven jaar. Doodmoe als we waren hebben we dus op het heetst van de dag, veel meer dan 30 graden, even de stad bekeken maar dat viel dus zwaar.

Appartement holydays, Trianda. Een beetje onze favoriet maar moelijk te boeken.

Teruggekomen even een kleine wandelingetje rond het appartement gemaakt en waar ik zeven jaar geleden heel lang op heb moeten wachten gebeurde nu vrijwel direct: Hagedissen!
En wel: Ophisops elegans, de slangenooghagedis.

Slangenooghagedis: Ophisops elegans.

Ook op de terugweg vanaf de stad zagen we ” iets” wegschieten van de muur die ons appartement omheint, vrijwel zeker een (grotere) hagedis.
Na een korte slaap van ongeveer een uur en na een snelle douche heerlijk uit eten geweest voor weinig geld en nu dus weer terug.
Morgen staat en dagje acclimatiseren en uitrusten op het programma en verder zullen we het wel zien.
In ieder geval is het huren van vervoermiddelen in prijs verdubbeld sinds de laatste keer dat we hier waren.

Woensdag 19 augustus
Zoals gezegd: een kalm-aan-dag. Om wat aan het weer te wennen en bij te komen van de reisdag van gisteren hebben we een tijdje bij het zwembad vertoefd.
Een korte blik op de plaats waar ik gisteren Ophisops elegans tegenkwam toonde nu heel aparte sprinkhanen: Acrida ungarica.

Acrida ungarica, een aparte sprinkhaansoort.

Ongeveer 3 cm. Lang met een heel aparte houding. De voelsprieten samengehouden en in de lengte van het lichaam, dat schuin naar boven staat, gericht. Een paar exemplaren waren bruin, anderen waren groen. De achterpoten staan sterk naar buiten gericht en springen en landen is een bijzonder onelegante gebeurtenis. Een korte, wat moeizame sprong eindigt in een landing waarbij de dieren geheid wat buitelingen maken.  Het zijn jonge exemplaren zijn van een veel grotere soort.
Verder weer lekker gegeten, een wandeling door het stadje gemaakt en nu even op ons terrasje.
Het was overigens erg warm vandaag met een temperatuur van 36 graden, natuurlijk uit de wind en in de schaduw gemeten.

Donderdag 20 augustus
Nog een dagje bij het zwembad, mede omdat het toch wel even wennen is aan de warmte. De temperaturen lopen overdag op tot ver boven de dertig graden en de zon steekt onophoudelijk en meedogenloos.
Ik bedacht mij dat er tegenover het appartement een olijfboomplantage staat waar zeven jaar geleden op een stenenstapel zich steeds weer een exemplaar van Laudakia stellio bevond. Ik wilde eens kijken of deze nog daar is.
Of het dezelfde is weet ik natuurlijk niet maar er zit er nog steeds één. Ook dit dier schuwt de hitte niet en zit bovenop de stenenstapel in de volle zon en extreme hitte.
Verder natuurlijk niet zo erg veel gezien, we zijn immers niet weggeweest.
Wél een bijzondere sprinkhaan gevonden met prachtige ogen.

Nacridium aegypticum met prachtige ogen.

Wel vliegen er de mooiste vlinders rond; geregeld is een koninginnepage te zien die zich meer zevend dan echt vliegend door de wind laat dragen. Erg mooi, vooral omdat de lange “staarten” aan de vleugels achter de dieren aanbungelen.

Inmiddels ben ik ondanks meermaals smeren behoorlijk verbrand, vooral op de rechterkant, gelukkig niet heel erg maar morgen zal ik wel met shirt in de zon vertoeven.
Na de korte dagelijkse douche hebben we een nieuw restaurant geprobeerd: “Cactus”. Het was niet slecht maar veel minder dan “la stalla”.
Op de terugweg even snel boodschappen gedaan en daarna zijn wilde we even bij een cocktailbarretje een drankje nemen. Daar zat nog een stel uit ons appartement en we zijn samen aangeschoven. Het werd gezellig, met een beste borrel en daarna (laat) naar huis.
Het waaide niet, was warm en slapen was dus niet gemakkelijk.

Vrijdag 21 augustug
Nog één dagje bij het appartement: wat zwemmen, rusten, eten en drinken. Een paar rondjes rond het appartement levert niet veel op. Voor morgen staat een ritje met de scooter op het programma, om 9.00 uur staan ze klaar. Ook hebben we voor dinsdag óf woensdag een auto gereserveerd en gaan we Rhodos weer verkennen.
Maar eerst willen we morgen om half negen opstaan, ontbijten, de scooters in ontvangst nemen, eindelijk grote boodschappen doen en dan een dagje op pad gaan.

Zaterdag 22-8
Gisteren is het dus toch een beetje laat geworden. We zijn eerst naar de stad gegaan om wat te eten en daarna hebben we een stukje langs het strand gelopen. Eenmaal thuis, ongeveer half één, zaten de buren uit Rotterdam met de hele familie in hun tuintje en wij sloten dus even aan… tot na drie uur!
Het ging dus allemaal wat trager maar uiteindelijk vertrokken we om half elf. We dachten een op google earth gevonden weggetje te gebruiken om naar Filerimos te komen maar dat bleek een steeds slechter wordend zandweggetje en we keerden dus om.

Mauremys caspicus in Petaloudes

Als eerste zijn we toen maar weer richting Petaloudes gereden, de plaats van de vlindervallei. In vergelijking met zeven jaar geleden zaten er nu wel wat minder vlinders maar we zijn nu ook een volle maand later. Toch zijn er nog meer dan genoeg om verbazing op te wekken.

Het aantal krabben is wel enorm teruggelopen en kikkervisjes heb ik nu ook niet meer gezien. Wel een Kaspische moerasschildpad: Mauremys caspicus.

Hardoen op Kamiros

Na Petaloudes was Ancient Kamiros weer aan de beurt, de enige plaats waar ik vorige keer een close encounter had met een Agame.

Ancient kamiros, thuis van Laudakia stellio

In eerste instantie is er nog niet veel te zien, we lopen langs de zijkant van de stad uit de oudheid naar boven alwaar een prachtig uitzicht naar alle kanten. Plotseling zie ik een jong van Laudakia stellio hard wegrennen, ik maak wat foto’s maar het dier is erg schuw.

Luadakia stellio (vh. Agama stellio)

Wat later zie ik er nog één die ik besluit te filmen. Net aan het filmen ontwaart het jong een mier en zet de korte jacht in. De maaltijdd staat op film.

Jong van de hardoen: Laudakia stellio

Door het centrum van de oude stad lopend zie ik nog 2 of 3 jongen maar ook drie vowassen grote exemplaren die door de camera zijn vereeuwigd.
Erg veel jongen dus, op dit moment.

Hardoen

Teruggereden doen we toch nog even Filerimos aan maar het is dan al vrij laat, we hebben honger, zijn moe en besluiten dus niet de entree te betalen om de oude stad zelf in te gaan.
Al met al dus een goede dag en eindelijk goede foto’s van Laudakia stellio.
Thuisgekomen meteen het stof afgedoucht en thuis gekookt. We zijn best moe. We hebben net de koffie op en zullen zo nog wel wat drinken en mooi op tijd naar bed gaan…

Zondag 23 augustus
Weer een dagje bij het zwembad, dit geeft mij een beetje de tijd om het leefpatroon van de (behoorlijk grote) groep Ophisops elegans jongen te bekijken.

Ophisops elegans wordt maar ca 9 cm. groot in totaal!

Het blijkt dat de jonge dieren tot ongeveer het middaguur in droog grazig terrein te vinden zijn en daarna de schaduw opzoeken. Er zijn duidelijk twee generaties te vinden, één van dit jaar (ca 6 cm. Totale lengte) en één van vorig jaar die iets kleiner.
Op het heetst van de dag vind ik de dieren alleen nog op grasveldjes waar het gras wat hoger staat.
Tussen 1 en 4 uur is er niets meer te vinden.
Als het kleine stenige veldje naast het appartementencomplex in de schaduw komt te liggen zijn de vreemde sprinkhanen weer te vinden, deze lijken dus ook de hitte te vermijden, ik heb echter geen idee waar de dieren zich tijdens de hitte ophouden.
Inmiddels heb ik ook een gevleugeld exemplaar gevonden maar deze lijkt de vleugels niet te gebruiken, in ieder geval niet voor het springen, en is dus net zo onhandig als zijn soortgenoten.

Maandag 23-8
Wederom een dagje zonder activiteit, wel weer de stellio waargenomen, weer in de volle hitte.
Opvallend van deze hitteminnende dieren is dat zij zich zoveel mogelijk omhoog tillen door hoog op de poten te gaan staat en de staart in de lucht te houden, dit om de hitte van de ondergrond te mijden. Ik heb dit duidelijk kunnen waarnemen in ancient Kamiros.

Dinsdag 25-8
Vanmorgen ad-hoc besloten om met de bus naar Rhodos-stad te gaan. Ik besloot de reflexcamera dus maar thuis te laten en natuurlijk had ik dat beter niet kunnen doen.
Natuurlijk dient de oude stad van Rhodos zich uitstekend voor normale kiekjes maar ik had niet verwacht dat in de mensenmenigte die daar rondwandelt zich ook nog reptielen zouden tonen.
Toen we door een winkel liepen en aan de achterzijde het pand verlieten kwamen we in een klein steegje met aan één kant winkels en aan de andere kant een oude vestingmuur. Recht tegen de muur op zag ik een voor mij nieuwe soort: waarschijnlijk Lacerta danfordi, deze soort is namelijk de enige vertegenwoordiger van de Lacertidae in deze regio buiten Anatolacerta oertzeni en L.trilineata.
Lacerta danfordi is een soort die in de rest van Europa ontbreekt en alleen op Rhodos te vinden is (iets dat achteraf ook niet blijkt te kloppen, L.danfordi komt niet voor in Europa)
Het moet dus m een ouder exemplaar van Anatolacerta oertzeni gegaan zijn van het was zeker geen smaragdhagedis.
De typerende tekening van A.oertzeni die op de foto’s hier te zien is verliezen de oudere dieren en worden dan wat saai van kleur en tekening.
Een tweetal meters verder liep een Grote Laudakio stellio tegen de muur op. Van beiden geprobeerd een foto te maken met mijn compactcamera maar deze resultaten zijn zoals gewoonlijk teleurstellend (lang leven de digitale reflex!)
Rhodos stad zelf is een moderne, Europese stad met grote winkels, veel terassen en vooral veel asfalt en het daarbij behorende verkeer.
De oude stad daarentegen is een prachtig stadsdeel dat nog uit de Byzantische tijd stamt. De ontelbare winkeltjes verkopen allen dezelfde prullaria maar de prachtige stadsmuren, torens en gebouwen maken veel goed, je komt ogen, oren en bijna geheugenkaartjes tekort!
De eerder genoemde hagedissen waren een prettige bijkomstigheid.
Om een uur of 4 verlieten we de stad en zijn naar het aquarium museum gelopen omdat er een aquarium staat met Ladigesocypris ghighi, de soort die ik zeven jaar geleden ving in de Loutani rivier. Dit is dus één van de zeldzaamste zoetwatervissen op aarde omdat hij alleen hier voorkomt en dreigt uit te sterven door het droogvallen van de riviertjes. Dit wordt grotendeels veroorzaakt door het wegpompen van grondwater.
Verder is het een klein, maar wel mooi aangelegd museum.

Nu is het tijd om een route uit te stippelen voor morgen want dan hebben we de beschikking over een auto. We gaan in ieder geval richting het zuiden en gaan kijken in de buurt van Apolakkia alwaar (volgens hylawerkgroep.be) vrij veel reptielen gevonden kunnen worden.

Woensdag 26-8
We hebben een tocht van 200 kilometer gemaakt in een nieuwe fiat Panda. De auto viel op zich niet tegen, mede omdat de wegen hier behoorlijk zijn.
We zijn eerst via de westelijke kustweg zuidwaarts gereden en zijn gestopt bij het kasteel van Kritina.
Deze ruïne hebben we de vorige keer ook bezocht en deze was toen nog volledig toegankelijk. Momenteel lijkt Rhodos bezig te zijn om ook dit kasteel te commercialiseren want er zijn houten poorten (momenteel nog geopend) gezet en er zij splinternieuwe trappen naar het kasteel aangelegd. In het verleden was het nog behoorlijk klauteren om bij het kasteel te komen. Ook het “kassa-huisje” is al bijna klaar voor gebruik.
Een deel van het kasteel dat vroeger gewoon toegankelijk was is nu ook afgesloten.
Het is duidelijk merkbaar dat het op Rhodos aanmerkelijk koele is dan in de periode dat we hier de vorige keer waren. Er zijn nu veel meer reptielen te zien. Ook op dit kasteel wemelt het van de Agamen, de vorige keer: helemaal niets!

Agemen in de spleten van de ruïne in Kritina

In juli zijn de temperaturen hier ook heel ver boven de dertig graden, eerder veertig en nu blijft het toch geregeld net onder de dertig graden.
Op de weg terug naar de auto loopt een jonge agame vooor ons uit.
Bij de auto aangekomen wil ik nog een paar foto’s maken van het exterieur van het kasteel en zie een soort schild op een meter of twintig hoog in de muur. Daarnaast loopt weer een reus van een agame.

Links van het schild is een hardoen te zien voor de oplettende kijker.

We rijden verder: het volgende doel is de ruine van Monolithos. Onderweg ongeveer bij Plouma stoppen we bij één van de vele “kantina’s”; kleine auto’s of aanhangers waar je wat eten en drinken kunt bestellen.
(Natuurlijk) zonder camera bestellen we een broodje en een flesje water e terwijl we het droge broodje weg proberen te werken zie ik bij mijn voeten een Lacerta oertzeni lopen. Ik loop rustig weg om toch de camera te pakken maar daar zit helaas de verkeerde lens op, voor dit soort dieren heb je eigenlijk een vrij sterke tele nodig omdat de dieren nu eenmaal erg moelijk te benaderen zijn. Standaard heb ik dan ook de 70-300 op de camera zitten maar nu dus even niet…

Vrees niet: er komen veel betere foto's van Anatolacerta oertzeni!

Toch lukt het twee aardige prentjes te schieten alvorens het dier de benen neemt.
De rit naar Monolithos verloopt verder prima.

Prachtig zicht op Monilithos

Boven op de kustweg is er een mooi uitzicht op de steile berg met daarop de ruïne. In de restanten van het oude kasteel bestaat uit een paar muren. Binnen de kasteelmuren hebben de Grieken, het zal ook niet, een kapelletje gebouwd.
We rijden naar de voet van de monoliet en in een boom altaar zit een papegaai!

We worden verwelkomd door een papegaai

We beklimmen de trappen naar de ruïne en lopen boven op de berg wat rond.
Sommige stukkeen zijn ronduit gevaarlijk omdat de muren daar helemaal verdwenen zijn en je de kans hebt dat je zo een meter of veertig naar beneden kukelt.
Behalve het feit dat Monolithos’ kasteel erg fotogeniek is, is er niet veel bijzonders te melden.

Het kapelletje van Monilithos

We moeten een klein stukje terug om richting Apolakkia te rijden en het lijkt hier inderdaad logisch dat de leden van Hylawerkgroep.be hun waarnemingen hier hebben gedaan want rond Apolakkia liggen nogal wat droge rivierbeddingen.
Ik stop ook bij een van deze beddingen en schrik gewoon van de Agamen die tegen de brug aan lopen. Reusachtige dieren van meer dan 40 cm. Ze schrikken echter nog harder van mij…
Om in de rivierbedding af te dalen is geen tijd want we moeten nog een heel stuk en we zitten op het warmst van de dag.
Wij rijden door de twee oud-Griekse dorpjes die zeker het aanzien waard zijn: Istrios en Profilia en rijden verder via Vati naar Genadi.
Deze weg, die van west naar oost door het binneland voerde laat vele droge rivierbeddingen zien, er staat geen druppel water meer in terwijl het, duidelijk zichtbaar, in de natte periode (januari-maart) behoorlijke rivieren zijn.

Droge rivierbedding bij Vati

Vooral ’s zomers is het behouden van natuurlijk zoetwater op Rhodos een erg groot probleem en mede door het toerisme is met genoodzaakt om heel erg veel grondwater op te pompen. Kraanwater op Rhodos is ook drinkbaar.
Door het oppompen van het water komen rivieren die normaal wel het hele jaar wat water hebben nu helemaal droog te staan waardoor o.a. Het voortbestaan van de eerder genoemde Ladigesocypris ghigii op het spel komt te staan.
Ik wil dan ook vandaag nog een kijkje gaan nemen bij Loutani, het riviertje waar deze vissen voorkomen.
We vinden een restaurantje bij Genadi en nemen een zwaardvis-souvlaki met Griekse salade.
We rijden nu via de oostelijke grote weg terug naar boven om bij Kolympia naar links af te buigen richting de profitis ilias (de één na hoogste berg op Rhodos maar de hoogst bereikbare.
Overigens is de hoogste berg de attaviros met een hoogte van ruim 1500 meter, maar deze is niet bereikbaar.

Onderweg naar Profitis ilias kunnen we dus even stoppen bij Loutani en inderdaad: er staat bijna geen water in dit stroompje en de vissen hebben zich samengepakt tot een school die echter maar een fractie is van de school die ik in 2002 zag.

Aangekomen bij het stroompje schiet er een hagedis voor mijn neus weg. Duidelijk een lacerta en zoals ik het nu zie moet het wel een Lacerta oertzeni zijn. Er komen immers maar twee Lacertiden voor op dit eiland: oertzeni en trilineata.

Lautanis. Hier liep een razendsnelle Lacerta...

Het dier is razendsnel en ik krijg niet de kans om hem te vereeuwigen op de foto. Wel zie ik nog diverse groene kikkers.

Rana cerigensis (nu Pelophylax cerigensis) is uiterst zeldzaam en komt alleen op Rhodos en Karpathos voor

Ik loop een stukje he stroompje in oostelijke richting af en zie dat het nu nog gedeeltelijk wordt gevoed door het hoger gelegen Epta piges, een plaatsje met wat zoetwaterbronnen, mar lang niet voldoende om de stroom in stand te houden.

Lautanis, thuis van Ladigesocypris Ghighi

Teruglopend hoop ik nog hagedissen tegen te komen maar helaas.
Ik keer wat stenen om en onder één steen vind ik een dikke, coconachtige substantie die duidelijk wordt bewoond door een hele grote spin, waarschijnlijk een tarantula (wolfspin, geen vogelspin!).

Afscheid van Lautanis

Helaas, we moeten verder.
We stoppen even onderweg bij een oud byzantijns kerkje met muurschilderingen uit de 15e eeuw. Daarna zetten we koers naar Profitis ilias en nemen nog een kijkje bij de verborgen villa bovenop de berg dat ooit Mousolini toebehoorde.

Het gedeelte waar de stroomaggregator nog steeds staat

Het is nu wel echt in verval aan het geraken en dat is heel erg jammer want wat is dit huis mooi geweest zeg…

Mousolini moet één van rhodos mooiste huizen hebben gehad

We rijden nu in één ruk naar het appartement terug en rijden nog over Kremasti-bridge waar ik in 2002 nog Rhodoskarpers en Gambusia’s ving maar alles staat droog en is dus zijn de dieren zeer waarschijnlijk dood.
Al met al was het een mooie tocht van ruim 200 kilometer.
Na ons avondeten zag ik een jonge agame, in de stad tegen een muurtje aanzitten. Het diertje was duidelijk in de war en sliep op het muurtje. Zelfs en macro-flitsertje van mijn compactcamera kon het dier niet wakker maken.
Wij waren ook moe en lagen om 11 uur op bed.

Donderdag 27-8
Het is weer een stuk warmer dan gisteren maar het waait gelukkig wel. We nemen weer een relax-dagje. In een paar omgangetjes rond het kleine complex zie ik steeds weer de jonge Ophisops elegans lopen, het zijn er vrij veel, zeker een stuk of 10 en uit twee generaties.

Vrijdag 28-8
Nog een dagje bij het appartement levert toch wel weer wat leuks op.
In de ochtend breng is zoals bijna gebruikelijk een bezoek aan de trilineata’s en zie iets op het gras dat geen gewone sprinkhaan is. Wanneer is het diertje oppak blijkt het een kleine bidsprinkhaan te zijn, niet de “gewone” Mantis religiosa” maar een kleinere soort: Ameles decolor.

Ameles decolor vrij onopvallend op deze manier

Een fotosessie op de tegels naast het appartement zorgt voor wat leuke plaatjes.

Ameles decolor meer uitgesproken bidsprinkhaan.

Ik plaats het diertje op mijn duim en maak er een filmpje van met de videocamera. Ook maak ik een stukje film van de Ophisops (slangooghagedis).

Rups van de koninginnepage (Papilio machaon)

Later op de dag vind ik een rups van de koninginnepage, een vlinder die je hier veel ziet vliegen cq. zweven.
Al met al toch nog wat te melden deze dag.

Zaterdag 30-8
We hebben het luieren nu wel een beetje helemaal gehad en besluiten nog een keer naar de oude stad van Rhodos te gaan maar nu om ee route door dit prachtig stukje Rhodos te lopen.

Anatolacerta oertzeni

Met een boekje in de hand gaan we de stad in en direct bij binnenkomst zie ik twee exemplaren van Anatolacerta oertzeni lopen. Het wederom duidelijk dat dit al een veel betere periode is voor het spotten van reptielen ten opzichte van de periode waarin we hier zeven jaar geleden waren. Het was toen juli en de temperaturen zeker 5 a 10 graden hoger dan nu.

Anatolacerta oertzeni

Met veel pijn en moeite heb ik destijds één jonge oertzeni gevonden en drie od vier agamen en één dode Coluber ravergieri, nu begint zo langzamerhand de tijd te komen dat de hagedissen vrijwel overal te vinden zijn.
Het enige dat ik nog niet heb gevonden zijn de skinken, waarvan er hier een aantal voorkomen.
In het voorjaar zal er zeker nog veel meer te zien zijn.

Anatolacerta oertzeni is mijns inziens één van de mooiste halskraaghagedissen

Later zie ik in een klein steegje nog wat oertzeni’s en op de grote muren, ook midden in de stad, zitten de Stellio’s.

Laudakia stellio, midden in de stad

We hebben voor morgen een motorscooter gehuurd om naar Lindos te gaan en daarna te gaan snorkelen, dan kan ik eindelijk de capaciteiten van mijn vorig jaar aangeschafte compact digitaalcamera (die waterdicht is ?) proberen.

Zondag 30-8
We hebben een 125 cc motorscooter gehuurd om naar Lindos te rijden. We vertrekken om 09.00 uur om er zo vroeg mogelijk te zijn. De oostkust van Rhodos is nóg vele graden warmer dan de westkust dus kunnen we er maar beter zo vroeg mogelijk zijn.
Uiteindelijk bereiken we om 10.00 uur Lindos. Het blijft een prachtige stad, in het wit, gebouwd tegen een berghelling met bovenop de berg de grootste, nog bestaande, acropolis van het eiland.

Zicht op lindos met op de voorgrond, op een steen, een agame

We zijn de écht grote drukte net voor en dat is maar goed ook want een zevental bussen, gevuld met Italianen, komen net na ons het stadje binnen.
Na een uurtje of twee houden we het voor gezien en gaan op zoek naar een strand om te snorkelen. Uiteindelijk nemen we de afslag “Golden sand beach”, een strandje, ver verwijderd van de bewoonde wereld en tussen twee grote bergen gelegen. Eenmaal daar aangekomen bulkt het er van de strandstoelen en mensen!
Er is eveneens een groot strandpaviljoen maar verder: helemaal niets. Het strandtentje verkrijgt zijn elektra van een iets verderop ronkende aggregator en er zijn gelukkig wel douches om het zoute water mee af te spoelen.
Een korte wandeling door het langzaam aflopende water laat wederom A. oertzeni zien.
Ook is natuurlijk Laudakia stellio van de partij. Er loopt een jong dier over de weg en ook nu weer is duidelijk te zien dat het om een dier gaat dat ook in de woestijnen van N.Afrika voorkomt.
Ik noem het de “Desert walk”; Met de staart omhoog op het puntje van de tenen razendsnel over het hete zand. Dit waarschijnlijk om niet met het hele lichaam in contact te komen met de hete ondergrond.
Duiken hier is best mooi maar door de drukte van mensen is vooral het ondiepere gedeelte van dit stukje zee een beetje troebel, verderop is het water weer kraakhelder.

Snorkelen

Het water is bijzonder warm, veel warmer dan ons zwembad en zal ruim boven de vijfentwintig graden zijn.
Ik zie wat leuke visjes en mooie begroeiing op de mooie steenformaties die ook boven de zeespiegel uitsteken en heel bijzondere vormen hebben. Het lijkt allemaal wel op het “levend steen” dat in aquariumwinkels wordt verkocht.

Dieper water is kraakhelder

De camera is goed waterdicht (wel erg eng om er de eerste keer mee de zeein te gaan) en maakt leuke plaatjes, ook onder water.

snorkelen

Al met al redelijk tevreden naar huis al is het transportmiddel, een kleine scoote met 2 personen, verre van comfortabel en nemen de volgende keer gewoon twee lichtere scoters, een auto of een echt grote scooter of motor.

Rhynchophorus ferrugineus, de beruchte palmsnuitkever

Terug op het appartement vind ik een enorme snuitkever van zeker 3 cm. groot en terwijl ik deze aan het fotograferen ben zie ik iets heel kleins naast mij wegspringen. Nadere observatie laat zien dat het om een jonge bidsprikhaan gaat; amper 5 mm. groot.
Oh ja, er zit ook nog een hele kleine, nachtactieve hagedis op het trapje. Deze is echter razendsnel weg bij nadering en ik hoop hem dus morgennacht nog even op de foto te kunnen zetten want dat is de laatste nacht.

Maandag 31-8
Dat is dus uiteindelijk ook niet gelukt en we hebben ons wat verpoosd bij het appartement.
s’ Avonds natuurlijk weer heerlijk naar Semi’s gegaan, voor de laatste keer…

Restaurant Semis, Trianda: een echte aanrader

De eigenaresse van Semi’s blijkt een natuurliefhebbende hostes te zijn en we raken aan de praat. Ze is nogal onder de indruk van het feit dat ik op de hoogte ben van het Rhodoskarpertje en van de slangen en hagedissen die hier voorkomen.
Zij weet ons uiteindelijk te vertellen dat het prachtige huis op de flank van Profitis ilias de oude villa is van generaal die Veccio, een voormalige Italiaanse “boosdoener”.
Later is het ook even gebruikt als buitenhuis van Mousolini en daarom is er niemand op Rhodos die er wat aan wilt doen, het lijkt vervloekt.
Het verhaal van 7 jaar geleden klopt dus niet.

Dinsdag 1-9
Het zit er weer op, bijna. We hebben het geluk dat we het appartement tot aan ons vertrek mogen betrekken. Dat is lekker relaxed. We pakken in de ochtend de koffers vast in, lopen nog een keer door het stadje en verpozen ons aan het zwembad.
Ik red nog een slangooghagedisje. Het dier is in het betegelde gedeelte van het appartement terecht gekomen en kan daar nooit zelfstandig uit.
Het vertrek, inchecken de vlucht en de thuisreis verlopen uitstekend en ik kan dus ook eindelijk eens zeggen dat óók het reizen perfect is gegaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


*